Ante o acoso policial que estan sufrindo a poboación inmigrante en situación irregular e as persoas que lles prestamos apoio solidario, afirmamos que a solidariedade con este colectivo é unha conduta que ennobrece a quen a practica e unha obriga moral por razóns de reciprocidade histórica. Lembremos que entre 1959 e 1973, dous millóns e medio de cidadáns e cidadás españolas emigraron a Europa, sendo a maioría emigrantes irregulares ou sen contrato de traballo.

Tampouco podemos esquecernos da débeda contraída cos países empobrecidos, que ten a súa orixe no período colonial, mais que segue perpetuándose a día de hoxe a través de políticas internacionais que poñen os intereses económicos das nacións desenvolvidas por riba do dereito das persoas a poder vivir e traballar dignamente, ensanchando desa forma a brecha de desigualdade entre os pobos. 

Ao mesmo tempo as guerras, os conflitos armados e a persecución política xeran millóns de persoas refuxiadas e desprazadas no mundo (concretamente, 37,4 millóns no pasado ano segundo os datos de ACNUR). É, por tanto, un deber ético evitar que calquera persoa inmigrante sexa deportada e enviada de novo á situación da que vén fuxindo.

Rexeitamos que a Unión Europea se converta nunha fortaleza inexpugnable para aquelas persoas que, na procura dunha vida mellor, se ven obrigadas a abandonar o seu país. En épocas aínda recentes, era a cidadanía europea a que buscaba o sustento noutras latitudes. Científicos, cineastas ou escritores tan relevantes como Albert Einstein, Marie Curie, Alfonsina Storni, Charles Chaplin, Victoria Kent, Margarita Nelken ou Mario Benedetti, foron inmigrantes ou descendentes deles. En Galicia, nomes como Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro ou Daniel Castelao van unidos á emigración ou ao exilio.

Rexeitamos o Anteproxecto de Reforma da Lei de Estranxeiría que, aínda que presenta algúns aspectos positivos, incorpora puntos que representan un claro prexuízo para os dereitos fundamentais do colectivo inmigrante, como a posibilidade da repatriación de menores de idade; o endurecemento das esixencias para a reagrupación familiar; a criminalización da solidariedade ou o intolerable incremento do periodo de estancia nos centros de internamento.

Rexeitamos de igual modo a incentivación do retorno da poboación inmigrante mediante o pago acumulado das prestacións de desemprego. As e os inmigrantes debemos ser tratadas como persoas e non só como forza de traballo que interesa unicamente cando a situación económica nos necesita.

Finalmente, afirmamos con rotundidade que a inmigración é un proceso beneficioso. Non só supón unha gran aportación económica por tratarse dunha poboación moi nova que contribúe co seu esforzo laboral a financiar as prestacións sociais, senón que o contacto entre as sociedades de acollida e as culturas foráneas implica sempre un mutuo enriquecemento humano.

Segundo os últimos datos do Instituto Nacional de Estatística, publicados en xaneiro de 2009, polo menos unha de cada 10 persoas que habitan no estado español é inmigrante. Estas persoas son nosas veciñas, compañeiras de traballo ou de estudos; comparten conosco unha grande variedade de espazos e polo tanto é máis que probable que na nosa vida cotiá escoitáramos da súa propia voz a reivindicación que hoxe impulsa este manifiesto:

“As persoas inmigrantes somos partícipes activas desta sociedade, non buscamos ser máis nin menos que ninguén, soamente pretendemos que na nosa condición de cidadás e cidadáns teñamos os mesmos dereitos e oportunidades que os demais membros desta comunidade”.

E por iso queremos dicir ben alto: “Dereitos iguais para tod@s”

Organizacións que conforman o Foro Galego de Inmigración: Asociación Amarante, Asociación Amani-Galiza, Asociación Chambo,  Asociación de inmigrantes Gondwana, Asociación de Argentinos en el Exterior, Asociación Plataforma polo Emprego, Asociación Puente Cultural Rumano-Gallego, Asociación Universia, Attac Compostela, Asociación de inmigrantes Casa Latinoamericana en Galicia, Cáritas Interparroquial Santiago, Cáritas Milladoiro, Cite-CCOO, Colectivo Brasileiro, Colexio Oficial de Educadores Sociais de Galicia, Comisión de Migración do BNG, Comité Óscar Romero de Santiago de Compostela, Coordenadora Diocesá de Acción Católica, Cruz Vermella, CUT, Departamento de Migración da CIG, Esquerda Unida-izquierda Unida, Foro Debate e Acción, Inzar, Juventudes Marianas Vicencianas, Mans Unidas, Misioneros Combonianos, Mulleres Cristiás Galegas, Oficina de Cooperación e Voluntariado da Universidade de A Coruña, PsdeG-PSOE-Santiago, Seminario Galego de Educación para a Paz; Voluntariado Rogas. Uruguayos por el Mundo Carballo, Asociación de Venezolanos en A Coruña, Hermandad Venezolana de A Estrada, Asociación Equs Zebra, Asociación Batuko-Tabanka, AIDA, Cáritas de Lugo, Cáritas de Mondoñedo-Ferrol, Asociación Cultural para las Migraciones Colombianas “ACUMIC”, ACCEM, Ecos do Sur, Sindicato Labrego Galego,  ASMIREFE., Asociación Renacer,  Mediomundo Uruguayos en Coruña, Galicia Terra de Acollida de Ourense, AMESPA, Asociación de Venezolanos del Deza, ASCD Amigos de Venezuela de Vigo, Hermandad de Venezolanos das Rías Biaxas, Asociación Casa de Inmigrantes Oya de Arteixo. Asociación Banda Oriental, Asociación Centro Argentino de Carballiño-Asociación Latinoamericana, Cáritas de A Coruña, Asociación de Argentinos de Lalín, Fundación Juan Soñador, Asociación de Mulleres Anovar de Galicia, Asociación Venezolana do Salnés, Casa Argentina de La Coruña, Comunidade do Castiñeiriño de Santiago de Compostela,Parroquia Cristo de la Victoria de Vigo, Asociación Recandea, Agrupación de Inmigrantes Latinoamericanos Ntra Sra de Guadalupe de Pontevedra, Asociación de Emigrantes Retornados de A Mahía, Médicos do Mundo, Asociación de Venezolanos de Santiago, Cosior, Aseser Teranga, Asociación Ouresá-Venezolana, Asociación Ñane-Reta Paraguay, Asociación Multicultural de Mujeres de Vigo; Agra Humanista, Marineda, Orense Acoge, Federación de Anpas, Forum Propolis, Asociación 25 de Agosto de Uruguay, Asociación Fonte de Ourense, Cáritas Diocesá de Ourense., Asociación de Guineanos de A Coruña, Asociación Cultural e Intelectual de Santiago, Asociación de Senegaleses de Ourense.Somos Igrexa, Asociación Marusía. Movemento pola Base.

O motivo da folga é  revindicar o traballo das persoas inmigrantes nun contexto de crise económica e no que se va a comezar a debatir no Parlamento Español  un Anteproxecto de Lei de Estranxeiría  proposto polo goberno central.  En relación co mesmo:

“Recoñecendo que existen no texto proposto elementos positivos coma a concesión co reagrupamento familiar dunha autorización de residencia e traballo para as persoas reagrupadas; a posibilidade dunha saída voluntaria previa ao incoamento de procedementos de expulsións para as persoas en situación de irregularidade administrativa;  a posibilidade de que ONGs poidan entrar nos Centros de Internamento de Estranxeiros por petición das persoas internas; ou  a posibilidade de que as comunidade autónomas que teñan recollidos nos seus Estatutos as competencias na autorización inicial de traballo poidan facela efectiva;  entendemos que globalmente a Reforma proposta é fondamente restrictiva e negativa polas seguintes razóns:

1.- A importante limitación do reagrupamento familiar para ascendentes de residentes , que só se permite para os/as  de longa duración (5 anos de estancia).

2.- A apertura da posibilidade de repatriación de menores inmigrantes basándose na garantía dos servizos  de atención a menores  dos países de orixe dos e das menores. Posibilidade moi discutible  no caso de países como  Marrocos, por exemplo.

3.- Recolle o intolerable aumento de prazo de estancia nos centros de internamento de estranxeiros ata os 60 días (antes eran 40).

4.- E sobre todo porque basease na persecución sistemática da poboación inmigrante en situación de irregularidade administrativa e no peche das fronteiras, ata o punto de propoñer como actuacións delictivas as realizadas por asociacións, entidades e persoas particulares para axudar, socorrer e facilitar a vida das persoas inmigrantes en situación de irregularidade administrativa. Establece así, ademáis, unha coartada legal para as  actuacións de persecución  contra esta poboación inmigrante residente no Estado español que xa dende hai varios meses veñen denuciado moi diferentes organizacións en diferentes partes do Estado.

Negámonos a aceptar esta visión intencionadamente “criminalizadora”, na que tanto insiste este Anteproxecto do goberno central, sobre unha  realidade, á da inmigración,  tan fondamente positiva para o conxunto da poboación galega e española. POR ISO SOLICITAMOS AO CONXUNTO DA CIDADANÍA A SÚA SOLIDARIEDADE E QUE SIMBÓLICA OU EFECTIVAMENTE SE PODEN SE SUMEN A ESTA CONVOCATORIA DE FOLGA

Organizacións que conforman o Foro Galego de Inmigración: Asociación Amarante, Asociación Amani-Galiza, Asociación Chambo,  Asociación de inmigrantes Gondwana, Asociación de Argentinos en el Exterior, Asociación Plataforma polo Emprego, Asociación Puente Cultural Rumano-Gallego, Asociación Universia, Attac Compostela, Asociación de inmigrantes Casa Latinoamericana en Galicia, Cáritas Interparroquial Santiago, Cáritas Milladoiro, Cite-CCOO, Colectivo Brasileiro, Colexio Oficial de Educadores Sociais de Galicia, Comisión de Migración do BNG, Comité Óscar Romero de Santiago de Compostela, Coordenadora Diocesá de Acción Católica, Cruz Vermella, CUT, Departamento de Migracióin da CIG, Esquerda Unida-izquierda Unida, Foro Debate e Acción, Inzar, Juventudes Marianas Vicencianas, Mans Unidas, Misioneros Combonianos, Mulleres Cristiás Galegas, Oficina de Cooperación e Voluntariado da Universidade de A Coruña, PsdeG-PSOE-Santiago, Seminario Galego de Educación para a Paz; Voluntariado Rogas. Uruguayos por el Mundo Carballo, Asociación de Venezolanos en A Coruña, Hermandad Venezolana de A Estrada, Asociación Equs Zebra, Asociación Batuko-Tabanka, AIDA, Cáritas de Lugo, Cáritas de Mondoñedo-Ferrol, Asociación Cultural para las Migraciones Colombianas “ACUMIC”, ACCEM, Ecos do Sur, Sindicato Labrego Galego,  ASMIREFE., Asociación Renacer,  Mediomundo Uruguayos en Coruña, Galicia Terra de Acollida de Ourense, AMESPA, Asociación de Venezolanos del Deza, ASCD Amigos de Venezuela de Vigo, Hermandad de Venezolanos das Rías Biaxas, Asociación Casa de Inmigrantes Oya de Arteixo. Asociación Banda Oriental, Asociación Centro Argentino de Carballiño-Asociación Latinoamericana, Cáritas de A Coruña, Asociación de Argentinos de Lalín, Fundación Juan Soñador, Asociación de Mulleres Anovar de Galicia, Asociación Venezolana do Salnés, Casa Argentina de La Coruña, Comunidade do Castiñeiriño de Santiago de Compostela,Parroquia Cristo de la Victoria de Vigo, Asociación Recandea, Agrupación de Inmigrantes Latinoamericanos Ntra Sra de Guadalupe de Pontevedra, Asociación de Emigrantes Retornados de A Mahía, Médicos do Mundo, Asociación de Venezolanos de Santiago, Cosior, Aseser Teranga, Asociación Ouresá-Venezolana, Asociación Ñane-Reta Paraguay, Asociación Multicultural de Mujeres de Vigo; Agra Humanista, Marineda, Orense Acoge, Federación de Anpas, Forum Propolis, Asociación 25 de Agosto de Uruguay, Asociación Fonte de Ourense, Cáritas Diocesá de Ourense, Asociación de Guineanos de A Coruña. Asociación Cultural e intelectual (ACI).

1.- Que as persoas inmigrantes vimos aquí para atopar un lugar no que poidamos vivir coas nosas familias en condicións dignas, pero que tamén contribuimos de forma notable ao desenvolvemento económico, cultural e social de Galicia e de España nos últimos anos.

2.- Que as persoas inmigrantes aportamos a nosa forza de traballo, pero tamén as nosas culturas, valores, ideas e coñecementos. A maior parte das veces non temos outra alternativa que emigrar dos nosos lugares de orixe, aínda que non nos guste e sendo conscentes de que os nosos países quedan máis empobrecidos coa nosa marcha.

3.- Que a maior parte das persoas inmigrantes residentes aquí optamos por desenvolver neste país o noso proxecto vital e o das nosas familias,  e que independentemente da situación económica boa ou mala temos dereito a vir e/ou a seguir aquí.

4.- Que as persoas inmigrantes pedimos neste contexto de crise como no de bonanza económica anterior,  igualdade de dereitos e obrigas con respecto ao resto da poboación. Somos e sentímonos tamén de aquí.

5.- Por todo o anterior,  rexeitamos as medidas e propostas orientadas a limitar os nosos dereitos  individais, laborais e sociais:

-  A chamada Directiva Europea de Retorno, unida á  proposta do goberno español de ampliar o tempo de estancia nos centros de internamento ata os 60 días.

- O programa de Retorno Voluntario, coa posibilidade de cobrar a prestación de desemprego acumulada de forma completa, ou a fortísima limitación dos catálogos de ocupacións de difícil cobertura.

- No horizonte, a anunciada limitación do noso dereito ao reagrupamento familiar ou a ampliación de prazo para poder acceder  ao arraigo social, cuestións que serían terribles de se converter en realidade  para moitos e moitas de nós e para as nosas familias.

Hoxe estamos aquí regalando pulseras que poñen como lema que “todos somos emigrantes” e simbólicamente  tamén facendo un acto conxunto de doazon de sangue para amosar o noso compromiso con esta sociedade na que vivimos e na que nos sentimos plenamente partícipes. MOITAS GRAZAS.

Ao notificarse o realoxamento das familias, os veciños de Monte Porreiro anunciaron mobilizacións. O motivo que alegaron para tales actuacións non foi a condición xitana das familias, senón que procedían dun poboado chabolista e que en devandito poboado vendíanse drogas.

Esta situación de rexeitamento das familias do Bao ven reproducíndose desde que durante o pasado mes de outubro se mobilizaran as familias do lugar de Vilarchán, en Ponte Caldelas para evitar que unha familia comprase vivenda nese municipio. Con posterioridade o rexeitamento fíxose presente en forma de manifestacións, asembleas veciñais e outras mobilizacións en diferentes parroquias dos concellos de Pontevedra, Marín e Poio. Cando se levou a termo o derrubo das vivendas infractoras que ficaban en pé no Bao as familias afectadas foran aloxadas de forma transitoria nun cámping na parroquia de Portonvo, no Concello de Sanxenxo; a presión veciñal levou ao propietario do mesmo a expulsar ás familias a pouco de seren realoxadas.

A situación resultante debe considerarse grave, toda vez que Galicia é primeira Comunidade Autónoma no conxunto do Estado con maior taxa de poboación xitana vivindo en asentamentos segregados, na súa maioría en barracas ou infravivendas. Para acabar coa exclusión social asociada con esa segregación espacial cómpre facer unha aposta política polo fin do chabolismo e pola creación de espazos de convivencia intercultural en todos os barrios das nosas vilas e cidades, sen descarta tampouco as parroquias rurais.

Os discursos que mesturan o rexeitamento das drogas e o afastamento das persoas que as venden nunhas condicións de completa exclusión social, culpan dun fenómeno complexo ao derradeiro elo, o máis feble, dunha cadea de produción, tráfico e distribución da droga. En vez de sentir vergoña pola existencia deses guetos, e propoñer a súa desaparición, hai persoas e colectivos sociais que propoñen o seu reforzamento. Mesmo hai responsables políticos que dan pulo a eses discursos.

Como organizacións sociais cunha responsabilidade importante na creación de espazos de convivencia cívica e de inclusión social, queremos reclamar un consenso social e político arredor do obxectivo de eliminar os barrios segregados nos que xermolan as actividades ilícitas, para procurar espazos de convivencia. Esa eliminación dos espazos segregados supón un esforzo por parte do conxunto da cidadanía, por parte das Administracións Públicas e por parte das entidades sociais. Pero ten como horizonte unha sociedade máis cohesionada, menos conflitiva e máis pacífica.

Entendemos que resulta imprescindible rematar cos tópicos que vinculan ás minorías étnicas co deterioro dos espazos da vivenda e da convivencia, así como da delincuencia e a marxinalidade. Pero rematar con esa ecuación perversa significa dotar ao conxunto dos barrios e parroquias do noso país dunha permeabilidade social que ata agora parece estar faltando.

Por suposto que, nos casos extremos, será necesaria a actuación dos Corpos e Forzas de Seguridade do Estado, e en todos eles, a presenza de mediadores/as interculturais e de educadores/as sociais que poidan garantir a convivencia e o desenvolvemento dos hábitos para a tenencia e uso da vivenda en condicións de cidadanía plena, con dereitos, pero tamén con obrigas e responsabilidades.

Pero para que os mediadores e os educadores poidan traballar, para diminuír o nivel de conflitividade social e para incrementar a cohesión e o benestar do conxunto da sociedade, cómpre desactivar estes conflitos e denuncialos como orixe de incidentes racistas e, o que é máis grave a medio prazo, como xermolo dunha sociedade da segregación e da exclusión social, que atenta contra a nosa memoria como pobo emigrante  e contra o noso futuro de benestar e de convivencia.

Santiago de Compostela, 1 de marzo de 2008

Fronte á expulsión de persoas dos seus países de orixe, temos todas e todos unha co-responsabilidade mundial, o Informe de Desenvolvemento Humano, lémbranos que a desigualdade é maior entre os habitantes da terra, que entre os habitantes do país máis desigual do mundo.

Hai menos dun século que as grandes migracións dábanse de norte a norte ou de norte a sur do planeta, hoxe encontrámonos cunha nova realidade, na que os maiores movementos prodúcense cara ao norte. Cara ao que coñecemos como o mundo desenvolvido, pero un mundo desenvolvido non o é só pola súa riqueza per capita, sino que o é, pola súa capacidade de combinar o desenvolvemento económico coa xustiza social, e o benestar para todas as persoas. Ese é o mundo desenvolvido que nos anhelamos.

España é hoxe un país desenvolvido e destino da migración. Cos inmigrantes, garantimos un maior crecemento económico que moitos dos nosos países veciños; conseguimos a desaceleración do envellecemento da nosa poboación; damos un pulo aos sectores económicos que demandan man de obra difícil de encontrar dentro dos nosos nacionais; do mesmo xeito, a nosa infancia e as nosas persoas maiores son coidadas e reciben o afecto de persoas doutras terras; e a nosa sociedade de acollida enriquecese culturalmente cos novos aires vidos doutros continentes.

Por todo esto e por moito máis, xa somos moitas as galegas e galegos que recoñecemos que os dereitos da poboación migrante son os mesmos que os de calquera outra persoa da nosa comunidade. Entre todas e todos os que cremos que a construcción intercultural é posible, reivindicamos neste día “Unha convivencia intercultural, sen actos, nin agresións racistas”.

A cidadanía galega ten hoxe a oportunidade de vivir nun país intercultural, pero para que este desenvolvemento económico e social se poda manter tamén é necesario o compromiso político. Por iso, facemos un chamado aos responsables políticos para actuar tanto a nivel internacional como nacional. No terreo internacional cumpre asinar e ratificar un dos nove tratados de Nacións Unidas, a través do cal buscase protexer os Dereitos Humanos das persoas migrantes, referímonos á “Convención Internacional sobre Protección dos Dereitos de todos os traballadores migrantes e as súas Familias”. Esta convención inspirou que Nacións Unidas decretase o día de hoxe día internacional das persoas migrantes. Son moitas as administracións que celebran unha festa de conmemoración, pero non basta coa festa, é necesario o compromiso legal, un compromiso do que España non ten ratificado.

Por outra banda, en canto as políticas nacionais, facemos un chamado de atención sobre a proposta de reforma de lei de estranxeiría aprobada recentemente no senado Español, pola iniciativa de coalición canaria co apoio dos grupos de converxencia e unió e do partido popular, nesta proposta de lei intentase facer unha lexislación moito máis restrictiva do que xa temos. Facendo que as persoas en condición de irregularidade administrativa queden sen ningunha posibilidade de empadroarse nos concellos, esto conduciría a que cerca do 35% das nosas veciñas e veciños inmigrantes, quedasen sen os servicios sociais mínimos, servicios aos que ten dereito calquera cidadán, pois os servicios sociais permiten garantir que nas nosas vilas e cidades non existan persoas en condicións de marxinación social.

A pregunta é contundente: queremos marxinalidade na nosa terra galega? E a resposta é sinxela: NON.

Segundo esta nova proposta de lei, as persoas que hoxe se encóntran en situación de irregularidade administrativa, nunca terán dereito de regularizar a súa situación, aínda que sexan persoas perfectamente integradas na nosa sociedade, aínda que sexan nenos que medren na nosa terra. E dicir que non poderán acceder nunca á plenitude de dereitos que oferta a Nacionalidade.

Do mesmo xeito, a modificación da lei propón un novo plan de fronteiras para blindalas aínda mais, algo que xa todas e todos sabemos non é eficaz, pois non existen fronteiras o suficientemente fortes para deter os desexos das persoas de vivir nun lugar mellor.

Ante a proposta de coalición canaria, dende o Foro de Inmigración propoñemos unha lei máis xusta e garantista, que permita: a regularización cunha oferta de traballo efectiva; a mellora dos medios nos consulados e nas oficinas de estranxeiría; as sancións económicas en lugar de expedientes de expulsión; e a completa igualdade nos dereitos básicos das persoas regulares e irregulares. En poucas palabras, reivindicamos a “Integración, a Cidadanía Universal e os dereitos humanos”

Para terminar, dicirvos que xa hai tempo que moitos dos que estamos aquí esta noite, deixamos nosa terra doutro lado do mar, ou dos Pirineos, e trouxemos as maletas cheas de sonos e ilusións para construír un mundo mellor, máis libre, máis xusto, máis equitativo, máis sostible e máis solidario. Temos as mans ansiosas por construílo e queremos facelo con todas e todos vos, dende aquí, dende Galiza.